Frå Seven Summits til Asics Sentrumsløpet – Del 2

Torkjel Hurtig er den yngste nordmannen som har nådd toppen av det høgaste fjellet på kvart kontinent. Her oppdaterer han oss om treninga si fram mot Asics Sentrumsløpet.

Kven er Torkjel Hurtig?


Ein månad har gått sidan førre nyheitsbrev – ein periode fylt med ny kunnskap, sveitte og ein dose frustrasjon.

Styrken min innanfor uthald har vore at eg kan gå lenge og lengre enn langt, gjerne med ein tyngre sekk på ryggen. Ein blir «seig», men ikkje spesielt hurtig, sjølv om namnet mitt skulle tilseie noko anna. På fjellekspedisjonar fokuserer ein på å gå så seint som mogleg for å la lungene og kroppen venne seg til den gradvis tynnare lufta. Det å gi full pinne frå start på Sentrumsløpet er ein rimeleg stor overgang. Det handlar om å utfordre kroppen, men ikkje minst psyken.

Eg har nesten vakse opp med Sentrumsløpet og sprunge, kanskje meir riktig å seie jogge, løpet fleire gonger. Raskaste per i dag er rundt 46 min, og i februar tenkte eg at sub 40 min ville vore eit tøft, men overkommeleg mål.

No er det 40 dagar igjen til startskotet, treninga er i gang, og eg antar at det er fleire som har begynt å visualisere korleis det er å småtrippe langs Karl Johans gate dei nervepirrande minutta før det heile brakar laus. For ein blir litt nervøs når ein har sett seg eit mål og ønskjer å prestere, uavhengig av kva tid ein skal prøve å kome under.

Mine førebuingar har bestått av nokre mølleøkter, ein god del skiturar for å bygge grunnleggande kondisjon, nokre økter utandørs og fleire økter med IL i BUL på Bislett Stadion. Personleg har eg aldri hatt noko som helst form for løpetrening eller coaching – eg har berre trent i mitt sjølvvalde tempo og hatt min eigen teknikk, eller mangel på teknikk som eg no har innsett. Det er ikkje superavansert, men det er fleire moment ved løping som eg aldri har ensa ein tanke. Mange lesarar av desse nyheitene har mykje betre kondisjon og teknikk enn underteikna, men dei viktigaste punkta eg har fått med meg er 1) prøv å auke frekvensen 2) slapp av i skuldrene 3) få hoftene fram og opp (det vanskeligaste punktet for min del – å skyve hofta framover mens ein spring (som å ta ein kontinuerleg hip thrust). Om ein ikkje er bevisst på dette stikk rumpa fort bakover og det ser ut som ein eigentlig må ein tur på toalettet. 4) spring mykje 5) tenk at du skal sveve bortover bakken med minst mogleg bevegelsar vertikalt og sidelengs – tenk ergonomisk løping.

Utover det å få eit heilt nytt perspektiv på kva løpeteknikk er, kor viktig det er med god kjernemuskulatur og spenstige leggar, så har eg innsett at det å springe 1000-meterar på 4 min i snitt 10 gonger etter kvarandre er, for min del, ei tøff utfordring. Mykje må gjerast dei neste vekene, og restitusjon mellom øktene blir desto viktigare jo fleire økter eg får lagt inn i veka. Sidan kroppen ikkje har vore vant til å springe jamleg dei siste to åra, har fokus på skadeførebygging hatt høg prioritet. Beinhinnebetennelse har dessverre vore ein gjengangar tidlegare, og sjølv om eg starta med berre ei til to korte økter per veke, kjente eg ei ubehageleg smerte langs beinhinnene etter berre eit par veker. Tøying og massasje av leggar, mykje tåhev og trening i moderasjon har vore viktig. Har eg fått vondt etter ei økt har eg tatt det med ro nokre dagar til smerta har gitt seg. I dag, etter om lag seks veker med jamleg løpetrening, har smerta ikkje heilt sleppt taket, men eg føler at eg held ho i sjakk, i det minste til remis. Ganske frustrerande, men sånn er det når ein utfordrar kroppen med ting han ikkje er vant til. Nye, gode sko er ei enkel investering i eiga helse, og følelsen av å sprette bortover underlaget gir den ekstra motivasjonen ein nokre gonger treng.

Dei neste vekene aukar eg treningsmengda, og ein runde eller to i sjølve Sentrumsløp-løypa er eit must for å få følelsen av kor dei tunge og lettare partia er. Psykisk førebuing synst eg fortener eit ekstra fokus, spesielt når ein er usikker på korleis kroppen fungerer 21.april. Jo fleire usikkerheitsmoment ein klarer å eliminere, jo lettare er det å konsentrere seg om dei enkle oppgåvene: å sette den eine foten framfør den andre så fort ein klarar.